You don't like me? What the fuck!

Bijgewerkt: aug 27

Ik dacht laat ik er maar eens een krachtterm tegenaan smijten. Want de Nederlandse minister-president Rutte doet dat tegenwoordig ook nogal kwistig. Relschoppers noemt hij tuig, en hij sommeert burgers hun poten thuis te houden. Ik geloof overigens niet dat hij deze krachttermen gebruikt in de rol van de mededogende toornige godheid (zie mijn blog 'Frontsoldaat of Vredestichter). Hij stigmatiseert slechts de daders en drijft hen verder naar de marginaliteit van de Nederlandse samenleving. Waarschijnlijk gaat het er hem eerder om zijn kiezerspubliek te behagen. En passant draagt hij bij aan de normalisering van de verdere verhuftering van de Nederlandse omgangsvormen. Ik doe daar behoudens deze ene keer niet aan mee, dat beloof ik!

De verruwing van het taalgebruik en de omgangsvormen vormt overigens wel een merkwaardig en schril contrast met de opkomst van onze digitale 'like'-jes cultuur. Jouw populariteit lijkt af te hangen van het aantal Facebook-vrienden of volgers op Instagram of YouTube. Nauwgezet worden er openbare statistieken bijgehouden van het aantal 'likes' dat je op 'posts' ontvangt. En jouw producten en diensten worden gewaardeerd met 1, 2, 3, 4 of 5 sterren, terwijl iedereen zich ervan kan vergewissen of jouw klanten wel enthousiaste en positieve reviews en berichten over jou schrijven. Mijn zoon die met één goedgekozen selfie honderden like-jes krijgt, lacht mij hard uit als ik hem enthousiast vertel dat ik met mijn laatste gitaarfilmpje liefst 30 positieve reacties heb gekregen. Ikzelf begrijp er helemaal niks van. In mijn ogen volstrekt overbodige artiesten; smakeloze opschepperige nepkunstenaars; melige, flauwe ronduit irritante vloggers, hebben soms wel miljoenen volgers en kunnen rekenen op massa's like-jes. In de digitale wereld ben ik een volstrekt marginaal en impopulair randfiguur. .


In de middeleeuwen kende men het verschijnsel van het volksgericht. Dan werd er recht gesproken op basis van het onderbuikgevoel van het volk. Hetzelfde gebeurde bij de gladiatorgevechten in het oude Rome: duimpje omhoog, duimpje omlaag. Het lijkt wel eens alsof we in de digitale wereld gladiatoren zijn, die voor een volksgericht staan. Dat geldt natuurlijk vooral voor hen die de sociale media nodig hebben om hun producten en diensten te promoten, maar het geldt ook voor hen die voor hun eigenwaarde of hun plek in de sociale groep de sociale media gebruiken. Een nogal deprimerend beeld vind je niet? Welkom in de moderne wereld, waarin wij dagelijks achter de computer gezeten ons bestaansrecht bevechten. O ja en het contrast? …... in de boze buitenwereld schelden we elkaar onbekommerd en verongelijkt uit, in de digitale arena laten we ons van onze beste kant zien voor like-jes en volgers. Hoe bizar!


Onlangs was ik een tijdje in Spanje: tussen de Spanjaarden op terrasjes zitten, hun gebabbel en vrolijke grapjes aanhoren, gezellige familiaire schranspartijtjes observeren. Daarna valt het me extra op dat het echte leven 'hier', zich voor mij voor een belangrijk deel op de sociale media afspeelt. Althans voor mij als kleine ondernemer. Er zijn natuurlijk genoeg Nederlanders die na een werkzame dag op kantoor (of waar dan ook) gewoon thuis op de bank vallen om onbezorgd te gaan netflixen of Voetbal Inside te gaan kijken. Maar ik ben coach, gitaarleraar en optredend muzikant, en ik moet me profileren op de social media. De meeste van mijn klanten komen na een zoektocht op internet en de sociale media bij me terecht. De tijd dat een vermelding in de Gouden Gids volstond, is al lang voorbij.


Je kunt je afvragen hoe je kunt ontsnappen aan de gevangenis, het spel waarin je iedere dag in de arena staat en waarin het volk jouw prestaties met duimpje omhoog of omlaag waardeert, als ze 'überhaupt' al de moeite hebben genomen om naar jouw gevecht te komen kijken. Na zo'n heerlijk vakantie overweeg ik even om me terug te trekken in een verlaten herdershut in de Pyreneeën, of een commune in een uitgestorven Spaans dorp of een zelfvoorzienende leefgemeenschap in een onherbergzaam oord ergens in Colorado. Maar na wat fantaseren blijkt dat toch geen reële optie voor me te zijn. Dus wat dan?


Een mindshift? De regels van het spel veranderen? Ja! Maar hoe?


Wat als je meedoet en er tegelijk maling aan hebt? Als je de digitale arena negeert en je spel speelt in je achtertuin? Wat als jij je zelfwaardering als iets beschouwt van jouw zelf en niet als iets waar anderen over gaan? Wat als je stopt om anderen te behagen, om op te vallen, om je te onderscheiden, om creatief of virtuoos of mooi of wat dan ook te zijn? Wat als je gewoonweg plezier hebt in het proces van creëren (een 'post', een foto, een tekst, een video) en gewoonweg geniet van het resultaat, ongeacht wat anderen er van vinden? Wat als het weliswaar leuk is als anderen jouw 'post' ook waarderen, maar als dat voor jou niet meer dan de niet noodzakelijk bonuspunten zijn, die jij niet nodig hebt om tevreden jouw weg te gaan in het leven, op het internet, in jouw achtertuin of in de digitale arena? Kortom als je gewoon jezelf blijft, ook als je het hijgerige publiek dat jou in de arena wil zien schitteren (of afgaan!) in je nek voelt.


Vroeger was ik een uitermate verlegen jongetje, met een bruine huid, dat niets begreep van zijn leeftijdgenootjes die hun best deden zo stoer en zo luidruchtig mogelijk te zijn. Eén was de sterkste van de klas, de ander het mooiste, de andere het grappigst of het brutaalst, vele anderen probeerden vooral heel erg om er bij te horen. Ik besloot toen dat ik niets wilde zijn, dat ik niet mee wilde doen, dat ik mezelf wilde zijn, ongeacht de consequenties! Dan maar geen vriendjes, dan maar alleen staan in de pauzes, dan maar het stilste jongetjes van de klas zijn, dan maar er niet bij horen! Mijn hele leven heb ik dit geoefend. En zowaar, meestal heb ik – zonder me te hoeven forceren – meegedaan, sloot ik vriendschappen, was ik soms zelfs populair of grappig, en dat als natuurlijk uitvloeisel van mezelf zijn.


Dit moest ik mij herinneren, toen ik mij in de digitale arena waande en het hijgerige publiek in mijn nek voelde. Mijn hele leven oefen ik al om de sociale dwang te negeren en gewoon mijn eigen spel te spelen! Jezelf zijn, je authenticiteit tot uitdrukking brengen, durven zeggen: “If you don't like me. What the fuck!” Misschien is dit wel mijn meest waardevolle oefening in het leven!


Ruud Post 

Coaching en Inspiratieblog

Ontvang mijn blogs

Mail: rupost@hotmail.com

Mobiel : 0634413344

Eindhoven 

Ruud als  gitarist en gitaarleraar 

www.ruudpost.com