Open brief aan Ruben over de Corona-crises

Bijgewerkt: apr 7

Hallo Ruben, ik heb nagedacht over je vraag over de Corona-crisis. Je vroeg: Waarom besteed je op je verdiepingswebsite geen aandacht aan de Corona-crisis? De wereld staat immers in brand!, voegde je daar aan toe, om de urgentie te onderstrepen. Onder de indruk van je woorden, wilde ik al meteen gaan schrijven .................

....... maar ik voelde geen inspiratie. Er is al zoveel over geschreven en over geduid. Als ik me afvraag of ik er over moet schrijven omdat het zoveel mensen bezighoudt, dan zeg ik nee. Want het voelt voor mij een beetje goedkoop. Alsof de Corona-crises een kans is voor beroepsduiders, coaches, filosofen, opiniemakers, columnisten, politici, deskundigen etcetera, om zichzelf in de markt te zetten. Ik wil daar niet aan meedoen, verder kijken dan de waan van alledag en mijn eigen kleine belangetje als duider of filosoof in deze. Dat wil niet zeggen dat deze waan niet een inspirerend uitgangspunt kan vormen voor een diepgravend blog. De crisis zet immers veel grote menselijke thema's in de schijnwerpers: de dood, de angst ervoor, het verlies of het dreigende verlies, alle ethische dilemma's, eenzaamheid, verveling, etcetera. Ik zou nog weleens een blog willen schrijven met als titel 'Doen we eigenlijk niet heel erg overdreven moeilijk over de dood?'. Een zeer actueel onderwerp op dit moment! Maar over dat onderwerp moet ik eerst nog heel diep nadenken voordat het rijp is voor mijn pen!


Nu dus eerst iets lichters, voor deze zware tijden. Op het moment interesseert me onze neiging tot starheid. Dit naar aanleiding van het luisteren naar een podcast met microbioloog en NRC columnist Rosanne Hertzberger die ons erop wijst dat wij in Nederland niet in staat waren om het snel voor elkaar te krijgen de infectiehaarden in te dammen, gewoonweg omdat we in Nederland niet over het organisatie- en improvisatievermogen beschikken om dat voor elkaar te krijgen. Als bijvoorbeeld een buitenlandse leverancier niet levert, zitten we met de handen in het haar en weten we niet wat we moeten doen. Terwijl we met enige improvisatievermogen het probleem zelf zouden kunnen oplossen. Zij geeft daar als microbioloog een aantal concrete praktijkvoorbeelden van. Dat vind ik schokkend, en dat is ook een ding wat deze Corona crisis ons laat zien, dat we met zijn allen zo star zijn, dat we zo gewend zijn om vanuit ons hokje te denken, dat we vertrouwen op onze vaststaande procedures en protocollen en dat ons zelfstandige kritische denkvermogen in slaap is gesukkeld, waardoor we geen creatieve en praktische oplossingen meer kunnen verzinnen. Alsof we met zijn allen steeds meer op robots gaan lijken, alsof we in een proces van ontmenselijking zitten.


Dat is best vervelend, zeker in tijden van crises, maar eigenlijk is het een algemeen probleem, dat veel mensen het liefst in hun hokje blijven zitten, zich bezighoudend met regeltjes, protocollen, boekenwijsheidjes, voor ieder probleem een recept, en op commando collectief wel een blijk van medeleven geven. Ondertussen zijn het echte medeleven, de menselijke warmte, authenticiteit, het vermogen om kritisch en zelfstandig na te denken, in mijn ogen schaars.


Maar de crises maakt natuurlijk toch onze hoop op betere tijden los. Zo van na de gedwongen retraite die we nu als mensheid moeten ondergaan, zal na de crisis alles beter, menswaardiger, etcetera worden. Dat zou een mooie slotconclusie zijn voor deze brief: de Corona-crises is een geschenk voor ons, en leidt tot een quantum leap in de ontwikkeling van de mensheid. Bijvoorbeeld in de vorm van betere zorg voor onze planeet aarde, meer onderling respect, een menswaardigere verdeling van onze rijkdommen, door het dichten van de kloof tussen arm en rijk, meer onderling respect, een nieuwe bloei van kunst en spiritualiteit. Wauw dat klinkt allemaal heel mooi!


En toch de mensheid heeft in de geschiedenis laten zien, betrekkelijk weinig te leren van grote en kleine rampen. 'Starheid', weet je wel! De propagandaoorlog tussen de grootmachten gaat momenteel gewoon door. Politici buiten de crisis uit om in het gevlei te komen bij hun achterban, mensen in de supermarkt gaan met elkaar op de vuist, ondernemers maken zich vooral druk over het ineenstorten van onze (traditionele) economie, mensen trekken zich in eerste instantie niets aan van de nieuwe regels, en worden er vervolgens met debiele reclamespotjes aan herinnerd. Het meest waarschijnlijk lijkt me dat we na de crisis gewoon weer zoveel mogelijk op oude voet doorgaan. We zullen ons proberen beter te wapenen tegen rampen. Maar tot een verheffing een diepgaandere mentaliteitsverandering zal het niet komen. Ik ken maar twee voorbeelden (in Tibet en in India, onder een verlicht vorst, gesteund door een diepzinnige filosofie), waarin een volk zich (tijdelijk) collectief wist te verheffen.


Ongetwijfeld zullen er dingen veranderen na de crises. Maar een diepgaande mentaliteitsverandering ten faveure van de menselijke waarden zal dat hoogstwaarschijnlijk niet zijn. De brandstof en inspiratie voor zo'n soort verandering ligt in ieders persoonlijke leven. En dan kan het om kleine of minder kleine gebeurtenissen gaan. Een wereldwijde crises 'an sich' heeft daar weinig mee van doen.


Laat me dit nog met een laatste verhelderend voorbeeld illustreren. Ik las vanochtend een blog van een coach die zei dat deze tijd een geschikte tijd is om de diepte in te gaan. En ze zei dat ze nu wat minder streng voor zichzelf was als het om productiviteit gaat. Ik denk dan: 'Hoezo? Waarom zou je niet iedere dag de diepte in kunnen gaan, en waar komt die pathologische productiviteitsdwang vandaan? Bevrijd je en wees gelukkig!'. Maar ja dat blijft een heel grote stap, ook na deze crisis.

Ruud Post 

Coaching en Inspiratieblog

Ontvang mijn blogs

Mail: rupost@hotmail.com

Mobiel : 0634413344

Eindhoven 

Ruud als  gitarist en gitaarleraar 

www.ruudpost.com