Onderweg naar Morgen

Een aantal jaar geleden werd de soap serie met de titel “Onderweg naar morgen!” een aantal seizoenen uitgezonden op de Nederlandse tv.

De titel van deze serie geeft – misschien ongewild – op een prachtige poëtische manier de dramatiek van het menselijke bestaan weer. Want als je jezelf goed observeert dan zul je ontdekken hoe vaak je eigenlijk op weg bent naar morgen.

Want voor de toekomst bedenken we een heden dat aantrekkelijker is dan het heden van nu. In die zin is “Onderweg naar morgen” een uitdrukking van de hebberigheid van onze geest, voldoende thematiek voor een soapserie, maar ook voor een diepgaande reflectie op onszelf. Want eenmaal aangekomen in het toekomstige heden, valt het toch een beetje tegen, of wordt het alweer snel saai, dus gaan we weer op weg naar de volgende morgen. Rusteloos jagen we steeds maar weer een betere toekomst na, en kom je aan in een morgen om weer snel verder te reizen naar een aantrekkelijkere morgen. Of misschien ben jij iemand voor wie morgen altijd maar een gedroomde toekomst blijft en zit je vast in je miserabele heden. Dat kan natuurlijk ook!


De reis naar de toekomst gaat altijd gepaard met het kijken door een zekere bril. Morgen zullen we gelukkiger zijn dan vandaag, want dan worden onze wensen vervuld, morgen is mooier dan vandaag, morgen is het weekend en zijn we klaar met ons werk en kunnen we uitrusten, wat leuks doen, morgen kunnen we wat vandaag maar niet wil lukken, morgen gaan we op vakantie, morgen vinden we de ware!


Dat onderweg zijn naar morgen geeft het leven natuurlijk wel een bepaalde smeuïgheid. De belofte van een betere toekomst houdt ons aan de gang. Maar dan! Als we ouder worden – ja jongere lezers opgelet! – dan komt langzaam het besef dat morgen niet mooier is dan vandaag. Ja soms wel natuurlijk, maar meestal niet. Meestal geeft morgen aanleiding om weer op weg te willen gaan naar de volgende morgen. Zo houden we onszelf voor de gek.

Dus nu zijn we ouder en wordt morgen iets om tegen op te zien. Weer een dagje ouder, weer meer sleet op ons lichaam, weer wat extra kwaaltjes erbij, weer wat dichter bij het eind van ons leven, weer een dag waarop dierbaren ons kunnen ontvallen. We krijgen misschien de neiging om meer in het verleden te gaan leven. Vroeger was het beter: de gelukkige kindertijd, op de top van ons kunnen, jeugdig, fris, knap, opzienbarende prestaties die we hebben geleverd, aanbeden, bewonderd, de touwtjes in handen.

Hoe ironisch: eerst willen we op weg naar morgen, en dan op een zeker moment, is morgen iets om niet aan te denken, klampen we ons vast aan het verleden.

Het verlangen naar een beter leven dan dat we nu hebben, doet ons de das om. De grote spirituele leiders geven allemaal aan dat er niet meer is dan het eeuwige nu. We kunnen vluchten naar de toekomst of het verleden, maar vanuit de optiek van ons persoonlijke geluk hebben we er veel meer aan om tot rust te komen in het eeuwige nu. Moet het niet heerlijk zijn om tot rust te komen, niets te hoeven, alleen te zijn en alleen in beweging te komen als het leven ons daartoe uitnodigt. Om dan op een natuurlijke en spontane manier tot handelen komen. Niet gehinderd door onze hang naar het verleden of ons verlangen naar een betere toekomst.


Ik ben benieuwd hoe jij er in staat en hoe dat voor jou is?