De keiharde waarheid is dat je iedereen moet vergeven

Bijgewerkt: feb 13

Onlangs las ik een bericht van een blogger die schreef in toenemende mate nogal cynisch te worden. Ja. Want als je met een scherp oog naar de leugenachtigheid van de politiek kijkt of je ziet de vele extremistische standpunten voorbijkomen op de sociale media, waarbij lenig de waarheid de gewenste kant op wordt gebogen dan wordt je inderdaad cynisch. Of misschien merk je in je persoonlijke omgeving op hoe stuitend onwaarachtig en zelfzuchtig mensen kunnen zijn.


Er zijn nogal wat emancipatiebewegingen aan de gang. Vrouwen die vertellen over de vreselijke dingen die mannen met hen hebben gedaan, gekleurde mensen die racistisch zijn bejegend, minderheden die onderdrukt zijn door meerderheden, slavernij, jongeren die boos zijn op ouderen en ouderen die boos zijn op jongeren. Landen die excuses moeten aanbieden voor hun koloniaal verleden, of voor oorlogsmisdaden die ooit zijn begaan. De lijst met onrecht kan eindeloos worden aangevuld en gespecificeerd.

Eigenlijk heeft iedereen wel iedereen onrecht aangedaan, direct of indirect, onlangs of vroeger in een ver verleden, omdat we tot een bepaalde groep behoren, of een bepaalde kleur hebben, of man of vrouw zijn, of kind of ouder, de baas of ondergeschikte, of wat dan ook. En wij willen allemaal dat het onrecht dat ons is aangedaan wordt erkend of juist andersom dat de ander niet zo moet zeuren, dat er geen sprake is van onrecht of hooguit van verjaard onrecht.

Gehoord worden, excuses, erkenning, dat is waar we vaak behoefte aan hebben. We kunnen en willen niet vergeten. De onderdrukking duurde te lang. En dan volgt vaak strijd, woordenstrijd, echte strijd, petities, procedures, demonstraties, rellen. En we voelen pijn, boosheid en verdriet. Er verandert niets! De berouwvolle dader laat zich niet zien. Zo bezien is de wereld een grote poel van ellende. Wat doen de mensen elkaar toch allemaal aan. Hoe weinig verzoening. Ja, het is verleidelijk om cynisch te worden over de stand van zaken in de grote mensenwereld. Wat zijn de mensen toch ongelukkig en wat smacht iedereen toch naar recht en erkenning. En het einde van de tunnel is maar niet in zicht.

Want als jouw jouw pijn uit het verleden wordt erkend, als er recht aan wordt gedaan, ben je dan genezen, weer vrij om gelukkig te zijn? De psychologische waarheid is dat wij de pijn die wij in ons hebben moeten herkennen en moeten durven voelen en zo nodig moeten uiten. Dat betekent niet dat als je boos bent op iemand je hem dan maar in elkaar moet slaan. Daarvoor kun je ook een boksbal gebruiken. Maar natuurlijk moet de negatieve energie van boosheid worden ontladen, maar niet op je medemens.

De vergissing die velen van ons steeds weer maken, is dat we denken de ander nodig te hebben (als boksbal of als berouwvolle dader) om in het reine te kunnen komen met onszelf. Genoegdoening? Maar als we onze eigen pijn doorleven en weer heel willen worden, dan moeten we de ander kunnen vergeven. Niet het excuus geneest ons, maar de vergiffenis die we schenken. Pffffhhh dit is lastig! Als je pas kunt vergeven als de ander zijn of haar excuses heeft aangeboden, dan is de weg die ons uit de donkere tunnel voert waarschijnlijk nog een hele lange.

De keiharde waarheid is dat we het de anderen moeten vergeven, onvoorwaardelijk! Dit is tevens de ontsnappingsroute uit ons eigen cynisme. Ga er maar aan staan!